சன்மார்க்கம் என்றால் என்ன?

“ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கம்” என்ற தம் உரைநடை நூலில், பசி, தாகம், பிணி, இச்சை, எளிமை (வறுமை), பயம், கொலை ஆகியவற்றால் பிற உயிர்கள் துன்புறுவதைக் கண்டாலும், கேட்டாலும், அறிந்தாலும் ஆன்மா உருகும் என்று வள்ளலார் விளக்குகிறார். அந்த ஆன்ம உருக்கம் பெருகப் பெருக, உள்ளிருக்கும் இறையருள் வெளிப்பட்டு முழுமையாக விளங்கும் என்கிறார். அவர் எழுதுகிறார்:

சீவகாருணியம் விளங்கும்போது அறிவும் அன்பும் உடனாக நின்று விளங்கும்; அதனால் உபகாரசத்தி விளங்கும்; அந்த உபகாரசத்தியால் எல்லா நன்மைகளுந் தோன்றும்.

ஆகவேதான், மோட்ச வீட்டின் கதவைத் திறக்கும் திறவுகோல் ஜீவகாருண்யமே என்றும், அறிவு விளங்கிய உயிர்களுக்கெல்லாம் ஜீவகாருண்யமே கடவுள் வழிபாடு என்றும் அவர் கூறுகிறார்.

உயிர்கள் படும் துன்பங்களில் பசியையே வள்ளலார் முதன்மையாகக் கண்டார். ஏழைகளின் உடலுக்குள் பற்றி எரியும் நெருப்பாகப் பசியையும், அதை அணைக்கும் செயலாக உணவளித்தலையும் அவர் விவரிக்கிறார்:

பசி என்கிற நெருப்பானது ஏழைகள் தேகத்தினுள் பற்றி எரிகின்ற போது ஆகாரத்தால் அவிக்கின்றதுதான் சீவகாருணியம்.

பசித்தவர்களின் நாடு, சமயம், சாதி, தொழில் எதையும் விசாரிக்காமல் உணவளிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் எல்லா உயிர்களிடத்தும் இறைவனின் ஒளி பொதுவாக விளங்குகிறது என்று அவர் வலியுறுத்தினார். அவருடைய கருணை மனிதர்களோடு நின்றுவிடவில்லை: விலங்குகள், பறவைகள், ஊர்வன, தாவரங்கள் ஆகியவற்றின் பசியைப் போக்குவதும் ஜீவகாருண்யமே என்றார். இதை வெறும் கருத்தாக விட்டுவிடாமல், செயல்படுத்துவதற்காகவே அவர் சத்திய தருமச்சாலையைத் தொடங்கினார்.

1865-இல் அவர் தொடங்கிய அமைப்பு இன்று “சமரச சுத்த சன்மார்க்க சத்திய சங்கம்” என அழைக்கப்படுகிறது; அது அனைவருக்கும் திறந்தது. அதன் பெயரே அவருடைய இலட்சியங்களைச் சொல்கிறது: சமரசம் (எல்லாரையும் சமமாகக் கொள்ளும் இணக்கம்), சுத்தம் (தூய்மை), சன்மார்க்கம் (உண்மை நெறி).

இந்நெறியில் நடப்பவர்களுக்கு அவர் நான்கு ஒழுக்கங்களை வகுத்தார்:

• இந்திரிய ஒழுக்கம்: கொடிய சொற்களைக் கேளாமை, இன்சொல் பேசுதல், பொய் சொல்லாமை, கொடூரமாகப் பாராமை, உயிர்களுக்குத் துன்பம் நேரும்போது இயன்ற வழியிலெல்லாம் தடுத்தல்.
• கரண ஒழுக்கம்: மனத்தைத் தீய எண்ணங்களிலும் பிறர் குற்றங்களிலும் செல்லவிடாமல் காத்தல்; கோபம், பொறாமை, செருக்கு முதலியவற்றை நீக்குதல்.
• ஜீவ ஒழுக்கம்: ஆண், பெண் என எல்லாரிடத்தும் சாதி, சமயம், மதம், குலம், நாடு, உயர்வு தாழ்வு என்ற வேறுபாடுகளை நீக்கி, அனைவரையும் தம்மவராகச் சமமாகக் கொள்ளுதல்.
• ஆன்ம ஒழுக்கம்: யானை முதல் எறும்பு வரை எல்லா உயிர்களிலும் இறைவனே உள்ளொளியாக நிற்பதை உணர்ந்து, வேறுபாடின்றி எல்லாவற்றோடும் ஒன்றி நிற்றல்.

சிறு தெய்வங்களுக்கு உயிர்ப்பலி இடும் வழிபாட்டையும், பொருள் தெரியாமல் பின்பற்றும் “கண்மூடி வழக்கங்களையும்” கைவிட வேண்டும் என்றும் அவர் வலியுறுத்தினார்.

1867 மே 23 அன்று தொடங்கப்பட்ட வடலூர் தருமச்சாலை, ஜீவகாருண்யத்தின் கண்கூடான வடிவம். தொடக்க நாளில் வள்ளலார் ஏற்றிய அடுப்பு அணையாமல் இன்றுவரை எரிந்துகொண்டிருக்கிறது. இங்கு வருவோர் அனைவரும், சாதி, சமயம், செல்வநிலை எதுவாயினும், சம விருந்தினராக உணவு பெறுகின்றனர். நூற்றைம்பது ஆண்டுகளுக்கு மேல் கடந்தும் இன்றும் நாள்தோறும் யாத்திரிகர்களுக்கும் ஏழைகளுக்கும் உணவளிக்கிறது; தைப்பூசத்தன்று வடலூருக்கு வரும் பல்லாயிரக்கணக்கானோருக்கும் உணவு வழங்குகிறது.

வள்ளலாரைப் பொறுத்தவரை, பசித்தவருக்கு உணவளிப்பது மேலிருந்து செய்யும் தர்மம் அல்ல; அது வழிபாடு. ஒவ்வோர் உயிரின் உடலும் இறைவனின் ஒளி விளங்கும் ஆலயம்; உணவு அந்த ஒளி அணையாமல் காக்கிறது என்று அவர் எழுதினார்.

1872 ஜனவரியில் திறக்கப்பட்ட சத்திய ஞான சபை, இறைவனைப் பற்றிய அவருடைய கருத்துக்கு வடிவம் தருகிறது. இங்கு உருவச் சிலை இல்லை; ஒவ்வோர் உயிரிலும் விளங்கும் அருட்பெருஞ்ஜோதியின் அடையாளமான விளக்கே வழிபடப்படுகிறது. அதன் முன் தொங்கும் ஏழு வண்ணத் திரைகள், அந்த உள்ளொளியை மறைக்கும் அறியாமைத் திரைகளைக் குறிக்கின்றன; அவை ஒவ்வொன்றாக விலகுவது, தேடுபவர் அந்த ஒளியை அடையும் வழியைக் காட்டுகிறது.

தைப்பூசத்தன்று ஏழு திரைகளும் விலக்கப்பட்டு ஜோதி தரிசனம் நடைபெறுகிறது; மற்ற மாதங்களின் பூச நாட்களிலும் தரிசனம் உண்டு. “புலை கொலை தவிர்த்தோர் மட்டுமே உள்ளே புகுதல் வேண்டும்” என்று சபையின் நுழைவாயிலில் எழுதப்பட்டுள்ளது; மற்றவர்கள் வெளியிலிருந்து வழிபடலாம்.

வள்ளலாரின் கருணைக்கு விதிவிலக்கு இல்லை. சாதியும் மதமும் சமயமும் பொய் என்பதைத் தொடக்கத்திலேயே தமக்கு உணர்த்திய அருட்பெருஞ்ஜோதியை அகவலில் அவர் போற்றுகிறார்:

சாதியு மதமுஞ் சமயமும் பொய்யென
ஆதியி லுணர்த்திய வருட்பெருஞ் ஜோதி

(திருவருட்பா, ஆறாம் திருமுறை, அருட்பெருஞ்ஜோதி அகவல், அடிகள் 211–212)

எல்லா உயிர்களையும் தம்முயிர் போல் கருத வேண்டும் என்றும், உலகம் முழுவதும் சன்மார்க்கப் பொதுநெறியில் ஒன்றுபட வேண்டும் என்றும் அவர் விரும்பினார். அவரைப் பொறுத்தவரை ஆன்மிக வாழ்வும் தொண்டும் ஒன்றே: ஒளி வடிவான ஒரே இறைவனை வழிபடுதல், உண்மையும் இனிமையும் கொண்ட ஒழுக்கம், துன்புறுவோருக்கு உதவுதல்.

சன்மார்க்க அன்பர்கள் அவருடைய போதனையின் சாரத்தை “மகாமந்திரம்” என்ற சிறு வழிபாட்டு மொழியாக ஓதுகின்றனர்:

அருட்பெருஞ்ஜோதி அருட்பெருஞ்ஜோதி
தனிப்பெருங்கருணை அருட்பெருஞ்ஜோதி

நூற்றைம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னும் வடலூர் தருமச்சாலையும் ஞான சபையும் நாள்தோறும் அன்பர்களை ஈர்க்கின்றன; அவரைப் பின்பற்றுவோர் பல இடங்களில் அவருடைய பணியைத் தொடர்கின்றனர். 2007-இல் இந்திய அரசு அவர் நினைவாக அஞ்சல் தலை வெளியிட்டது; 2021 முதல் தமிழ்நாடு அரசு அவருடைய பிறந்த நாளான அக்டோபர் 5-ஐத் “தனிப்பெருங்கருணை நாள்” ஆகக் கடைப்பிடிக்கிறது; 2023-இல் அவருடைய 200-ஆவது பிறந்த நாள் கொண்டாடப்பட்டது. அவர் ஓர் அருட்கவிஞராகவும் சமூகச் சீர்திருத்தவாதியாகவும் நினைவுகூரப்படுவது எவ்வாறு உருவானது என்பதை அறிஞர்கள் ஆய்ந்துள்ளனர்.

அவர் எழுப்பிய கேள்விகள் இன்றும் நம்முன் உள்ளன. பசி இன்னும் நீங்கவில்லை; சாதிச் சுவர்களும் உயிர்களுக்கு இழைக்கப்படும் கொடுமையும் தொடர்கின்றன. அவருடைய விடை எளிமையானது, செயலுக்குரியது: பசித்தவர் யாராயினும் உணவைப் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள்; எந்த உயிருக்கும் தீங்கு செய்யாதீர்கள்; எல்லா உயிர்களையும் தம்முயிர் போல் காணுங்கள்.

வள்ளலாரின் ஜீவகாருண்ய நெறியே தீபம் அறக்கட்டளையின் வழிகாட்டி. வேளச்சேரி நித்ய தீப தருமச்சாலையும், அறக்கட்டளை ஆதரிக்கும் கிராமத் தருமச்சாலைகளும் நாள்தோறும் வேறுபாடின்றிப் பசித்தோருக்கு உணவளிக்கின்றன; நடமாடும் அன்னதானம் வர இயலாதவர்களைத் தேடிச் சென்று உணவு வழங்குகிறது; பூச நாட்களில் எங்கள் தொண்டர்கள் வடலூரிலும் சேவை செய்கின்றனர். வடலூர் அடுப்பைப் போலவே இப்பணியும் பல கைகளால் தொடர்கிறது: நீங்களும் அன்னதானத்திற்குப் பதிவு செய்யலாம் அல்லது நன்கொடை வழங்கலாம்.