வள்ளலார்: இராமலிங்க அடிகளாரின் வாழ்க்கை

இராமலிங்கம் 1823 அக்டோபர் 5 அன்று, இன்றைய கடலூர் மாவட்டத்தில் சிதம்பரத்துக்கு அருகிலுள்ள மருதூரில் பிறந்தார். இராமையா பிள்ளை – சின்னம்மையார் தம்பதியரின் ஐந்து மக்களில் அவர் இளையவர்; சபாபதி, பரசுராமன் என்ற இரு அண்ணன்மாரும் இரு அக்காள்மாரும் அவருக்கு இருந்தனர்.

அவர் பிறந்த சில மாதங்களிலேயே தந்தை மறைந்தார். தாயார் பிள்ளைகளுடன் பொன்னேரி அருகிலுள்ள தம் பிறந்த ஊருக்குச் சென்றார்; பின்னர் குடும்பம் சென்னை ஏழுகிணறு பகுதியில் குடியேறியது. மூத்த அண்ணன் சபாபதி குடும்பத்தைப் பேணி வந்தார்.

அவர் ஐந்து மாதக் குழந்தையாக இருந்தபோது பெற்றோர் அவரைச் சிதம்பரம் நடராசர் கோயிலுக்கு அழைத்துச் சென்றனர்; கற்பூர ஆரத்தி காட்டப்பட்டபோது குழந்தை மகிழ்ந்து சிரித்தது என்று குடும்ப மரபு கூறுகிறது. அந்த அனுபவத்தைத் தாம் முதன்முதலில் ஒளியைக் கண்ட தருணமாக அவர் பின்னாளில் குறிப்பிட்டார்.

அண்ணன் சபாபதி அவருக்குக் கல்வி கற்பிக்க ஏற்பாடு செய்தார்; காஞ்சிபுரம் மகாவித்துவான் சபாபதி முதலியாரிடமும் அவர் பயின்றார். ஆனால் இராமலிங்கத்தின் நாட்டம் பள்ளிப் பாடத்தைவிட இறைவழிபாட்டிலேயே இருந்தது. சென்னை ஜார்ஜ் டவுனில் உள்ள கந்தகோட்டம் முருகன் கோயிலில் நீண்ட நேரம் வழிபட்டு, அங்குள்ள கந்தவேளைப் போற்றித் தம் தொடக்கக் காலப் பாடல்களைப் பாடினார். இவருக்கு வழக்கமான கல்வி தேவையில்லை என்று ஆசிரியரே முடிவு செய்தார் என்று கூறப்படுகிறது.

அவருடைய அண்ணியார் அவரை அன்புடன் பேணி, மாடியில் அவருக்கென ஓர் அறையை ஒதுக்கித் தந்தார். அங்கு ஏற்றிய விளக்கின் முன் ஒரு கண்ணாடியை வைத்துத் தியானித்தபோது முருகப் பெருமானின் காட்சியைப் பெற்றார் என்று கூறப்படுகிறது. “பன்னிரண் டாண்டு தொடங்கிநான் இற்றைப் பகல்வரை அடைந்தவை எல்லாம்” என்று திருவருட்பாவில் அவரே பாடுகிறார்.

சென்னையில் அவருடைய பக்திப் பாடல்கள் பரவலாக அறியப்பட்டன. அவர் அடிக்கடி திருவொற்றியூருக்கு நடந்து சென்று வழிபட்டார்; அவருடைய தொடக்கக் காலப் பாடல்கள் பல திருவொற்றியூர் இறைவனைப் போற்றுகின்றன. உறவினர்களின் வற்புறுத்தலால் தம் அக்காளின் மகளை மணந்தாலும், அவர் இல்லற வாழ்வில் ஈடுபடவில்லை.

காலப்போக்கில் அவருடைய வழிபாடு குறிப்பிட்ட உருவங்களையும் கோயில்களையும் கடந்து வளர்ந்தது. இறைவன் ஒருவனே, அவன் உருவமற்றவன், எல்லா உயிர்களிலும் ஒளியாக விளங்குபவன் என்று அவர் உணர்ந்தார்; அந்த இறைவனை “அருட்பெருஞ்ஜோதி” என்றும் “தனிப்பெருங்கருணை” என்றும் போற்றினார்.

1858-இல் அவர் சென்னையை விட்டு நீங்கினார். சிதம்பரத்தில் சில காலம் தங்கிய பின், அன்பர் இராமகிருஷ்ண ரெட்டியாரின் அழைப்பை ஏற்று, வடலூர் அருகிலுள்ள கருங்குழி கிராமத்தில் ஏறத்தாழ ஒன்பது ஆண்டுகள் வாழ்ந்தார்.

1865-இல் அனைவருக்கும் திறந்த “சமரச வேத சன்மார்க்க சங்கம்” என்ற அமைப்பைத் தொடங்கினார்; பின்னர் அது “சமரச சுத்த சன்மார்க்க சத்திய சங்கம்” எனப் பெயர் பெற்றது. ஒளி வடிவான ஒரே இறைவனை வழிபடுதல், எல்லா உயிர்களிடத்தும் இரக்கம், கொல்லாமை, புலால் உண்ணாமை, பசித்தோருக்கு உணவளித்தல் ஆகியவை அதன் கொள்கைகள்.

1867-இல் அவருடைய மாணவரும் தமிழறிஞருமான தொழுவூர் வேலாயுத முதலியார், அவருடைய பாடல்களின் முதல் நான்கு திருமுறைகளைத் “திருவருட்பா” என்ற பெயரில் அச்சிட்டு வெளியிட்டார். ஐந்தாம் திருமுறையும், அவருடைய முதிர்ந்த அனுபவங்களைக் கூறும் ஆறாம் திருமுறையும் பின்னர் வெளிவந்தன.

1867 மே 23 (பிரபவ ஆண்டு வைகாசி 11) அன்று, வடலூர் மக்கள் வழங்கிய நிலத்தில், பசித்தோர் அனைவருக்கும் இலவசமாக உணவளிக்கும் “சமரச வேத தருமச்சாலை”யைத் தொடங்கினார்; அதுவே இன்றைய சத்திய தருமச்சாலை. இங்கு பசியோடு வருபவரிடம் சாதி, சமயம், நாடு எதுவும் கேட்கப்படுவதில்லை.

தொடக்க நாளில் அவர் சமையலறை அடுப்பை ஏற்றி, அது ஒருபோதும் அணையக் கூடாது என்று பணித்தார். அன்று முதல் அந்த “அணையா அடுப்பு” தொடர்ந்து எரிந்து வருகிறது; கொடையாளர்களின் உதவியாலும் தொண்டர்களின் உழைப்பாலும் இன்றும் நாள்தோறும் உணவு வழங்கப்படுகிறது. பசிப்பிணி போக்குதல் பற்றிய அவருடைய போதனையைப் படிக்க.

தருமச்சாலைக்கு அருகில் அவர் “சத்திய ஞான சபை”யை அமைத்தார். அது 1872 ஜனவரி 25, தைப்பூச நாளில் திறக்கப்பட்டது. இது உருவச் சிலை உள்ள கோயில் அல்ல; அருட்பெருஞ்ஜோதியின் அடையாளமான விளக்கே இங்கு வழிபடப்படுகிறது.

சபை எண்கோண வடிவில் அமைந்துள்ளது. ஆன்மாவின் உள்ளொளியை மறைக்கும் திரைகளைக் குறிக்கும் வகையில், விளக்கின் முன் பல வண்ணங்களில் ஏழு திரைகள் தொங்குகின்றன. ஒரு மனிதர் ஒரு நாளில் விடும் மூச்சுகளின் எண்ணிக்கையைக் குறிப்பதாகக் கூறப்படும் 21,600 வளையங்கள் கொண்ட சங்கிலி சபையைச் சுற்றி வேலியாக அமைந்துள்ளது. ஒவ்வோர் ஆண்டும் தைப்பூசத்தன்று ஏழு திரைகளும் ஒவ்வொன்றாக நீக்கப்பட, ஆயிரக்கணக்கான அன்பர்கள் ஜோதி தரிசனம் காண்கின்றனர்.

தம் இறுதிக் காலத்தில் அவர் வடலூர் அருகிலுள்ள மேட்டுக்குப்பத்தில் “சித்திவளாகத் திருமாளிகை” என்ற சிறிய இல்லத்தில் வாழ்ந்தார். அங்கு 1873 அக்டோபர் 22 அன்று சன்மார்க்கக் கொடியை ஏற்றி, “பேருபதேசம்” எனப்படும் தம் இறுதிப் பொது உரையை நிகழ்த்தினார். வீணே காலம் கழிக்காமல் உண்மையைப் பற்றிய நல்ல விசாரணையில் ஈடுபடுங்கள் என்றும், உண்மையை மறைத்த சாத்திரங்களிலும் வழக்கங்களிலும் இலட்சியம் வைக்க வேண்டாம் என்றும் அதில் அறிவுறுத்தினார். (சில நூல்கள் இந்த நாளை அக்டோபர் 20 எனக் குறிப்பிடுகின்றன; பேருபதேசத்தின் தலைப்பில் உள்ள “ஸ்ரீமுக வருஷம், ஐப்பசி மாதம், 7ஆம் நாள், புதவாரம்” என்ற குறிப்பு 1873 அக்டோபர் 22 உடன் பொருந்துகிறது.)

1874 ஜனவரி 30 இரவு, சித்திவளாகத்தில் தம் அறைக்குள் சென்று, கதவைத் திறக்க வேண்டாம் என்று அன்பர்களிடம் கூறித் தாழிட்டுக்கொண்டார்; அதன் பின் அவர் காணப்படவில்லை. பின்னர் அறை திறக்கப்பட்டபோது அது வெறுமையாக இருந்தது; அது எப்போது திறக்கப்பட்டது என்பதில் குறிப்புகள் வேறுபடுகின்றன. இந்நிகழ்வு அன்றைய தென்னார்க்காடு மாவட்ட ஆவணங்களிலும் (1878-இல் கார்ஸ்டின் தொகுத்த மாவட்டக் கையேடு, 1906-இல் வெளியான மாவட்ட கெசட்டியர்) பதிவாகியுள்ளது. அன்பர்களைப் பொறுத்தவரை அவர் மறையவில்லை; அருட்பெருஞ்ஜோதியுடன் கலந்தார்.

ஆறு திருமுறைகளாகப் பகுக்கப்பட்ட ஏறத்தாழ 5,800 பாடல்களின் தொகுப்பே திருவருட்பா. அதன் சிகரமாக விளங்குவது, ஆறாம் திருமுறையில் உள்ள 1,596 அடிகள் கொண்ட “அருட்பெருஞ்ஜோதி அகவல்”. உரைநடையில் “ஜீவகாருண்ய ஒழுக்கம்”, மனுநீதிச் சோழனின் வரலாற்றைக் கூறும் “மனுமுறை கண்ட வாசகம்” ஆகியவற்றை எழுதினார்; பழைய தமிழ் நூல்கள் சிலவற்றையும் பதிப்பித்தார். அவருடைய பாடல்களைப் படிக்க.